Karaburun Sanat Kampı’nın ikinci gününde “UMUDUN SANATTAKİ İNCELİKLİ İZLERİ” başlıklı söyleşide Yazar Figen Yıldız Selma Sayar’ın “Sanatçılar yıkımdan nasıl ilham alır ve bunu umut dolu yaratımlara nasıl dönüştürür?” sorusunu yanıtladı.
FİGEN YILDIZ
Yıkım ve yeniden inşa birbirini çağrıştıran kavramlar. İnsan nasıl kendi zıtlıklarıyla var oluyorsa, kelimeler de kendi karşıtlarını içinde taşır. Ben bu meseleyi kişisel bir yerden, kendi deneyimlerimden hareketle ele almak istiyorum. Uzun süre bekledim bir yerin oluşmasını. Sonra bir şekilde o yer geldi ve ben inşa etmeye başladım; yavaş yavaş, kumla, harçla, tuğlayla, kiremitlerle… Ama o inşa ettiğim yer bir süre sonra beni boğmaya başladı. Duvarlar yükseldikçe içimde daraldım ve sonunda tek bir yol kaldı: kazmayı elime alıp o duvarları yıkmak.
Yıkımı, dışarıdan değil, içeriden yaşadım. Kendimi bulmak, içimde kalmamak için yola çıktım. Bu hâl hâlâ huzursuz olduğum bir konudur; çünkü yıkım, beni içe doğru yürümeye zorladı. Yıkım, yaratım, yapma, yeniden inşa… hepsi birbirini çağrıştırıyor. Bir yerde okumuştum:
“Yıkım toprağı, insanın yeni evinin toprağıdır.”
Benim de öyle oldu. O toprağın altından kendimi yeniden çıkarma sürecim böyle başladı.
